Sinds het uitbreken van het Coronavirus hebben we nieuwe woorden nodig om ons aan te passen aan ‘het nieuwe normaal’. Zo zijn we bezig om een ‘anderhalvemetersamenleving’ te worden door ‘afstandsbezoeken’ af te leggen en kweken we ‘afstandschaamte’ door elkaar op straat aan te spreken of zelfs te verklikken als we de anderhalve meter niet borgen.

De nieuwe woorden helpen ons verantwoordelijkheid te nemen voor de gevolgen van het Coronavirus maar ik mis het stilstaan bij de oorzaak. En dan heb ik het niet over alle complottheorieën die rondwaren maar dan geef ik er de voorkeur aan om stil te staan bij een longfoto. Als je goed kijkt zie je dat onze longen lijken op een boom die op zijn kop staat. De luchtpijp lijkt op een stam, de luchtwegen op takken en de longblaasjes zien eruit als blaadjes. Onze longen worden het hardste getroffen door het Coronavirus en de gelijkenis met een boom doet me denken aan alle nieuwsberichten van afgelopen jaar over de longen van de aarde; onze bossen. De bosbranden in Australië, het moordende tempo waarmee de bomen in het Amazonegebied vallen sinds Bolsenaro in Brazilië aan de macht is maar ook in Nederland ontbossen we, verhoudingsgewijs zelfs sneller dan in het Amazonegebied.

Voor mij is er een direct verband, een oorzaak en gevolg, een zo binnen en zo buiten. Daarom zou ik het mooi vinden als we in het kader van het aanpakken van het Coronavirus een boom planten voor elke dode die we moeten betreuren onder het motto #rememberingyou4thenext7generations. Het zou mooi zijn dat er dan door de gemeente of particulieren aangewezen bossen ontstaan én beschermd worden ter nagedachtenis aan alle mensen die we verloren hebben aan het Coronavirus met verschillende soorten bomen, op anderhalve meter afstand van elkaar.

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial