Het is nauwelijks voorstelbaar dat ‘De laatste verhalenweefster’ een debuutroman is.

Met deze fijnzinnige roman weet Coppes haar visitekaartje echter stevig af te geven. Het boek is weliswaar een roman (fictie), maar bevat verschillende elementen uit de eigen familiegeschiedenis van deze auteur en wellicht heeft dat er mee te maken dat het verhaal zo intens dichtbij voelt. De emoties en de strijd van de diverse personages zijn zó invoelbaar, het kan niet anders dan dat daar een grote vorm van betrokkenheid aan te pas is gekomen.

Dit boek is een uitnodiging je eigen familievloek onder ogen te zien.

Marita Coppes verhaalt in deze roman op meesterlijke wijze het dilemma waarin de westerse mens in 2018 zich zal kunnen herkennen. Hoe verhoud je je tot je bloedlijn, tot succes, tot pijn, tot het pad van je ouders, tot je cultuur en de natuur, tot je triljoenen gedachten en….de snerpende signalen van je lichaam?